Er mist een stukje

Deze maand is de maand van de Geestelijke Gezondheid.

Ik vind dat wel een mooi begrip Geestelijke Gezondheid, wat is dat nu eigenlijk? Sommige mensen lijken chronisch depressief maar zien dat niet zo en andere hebben een slechte dag en noemen zich zelf depressief.

Door de corona toestand, als ik het zo even mag noemen. Lijden er veel mensen in Nederland aan geestelijke gezondheid problemen, al dus de kranten. Veel jongeren zouden somber en depressief zijn. De maatregelen rondom corona lijken meer schade aan te richten dat het corona virus zelf al dus experts.

Ik weet te weinig over corona om daar zelf een mening over te geven.

Wat ik wel weet is dat meer mensen eenzaam zijn door individualisatie van onze maatschappij er toch inderdaad vaak een stukje dat mist. Een stukje van gebondenheid, samen zijn, oprechte aandacht vooral face to face.

Mijn mening is dat voor ieder mens het goed is om 1 x per jaar een gesprek met een psycholoog of counselor of coach te hebben. Gewoon weer even kijken waar sta ik.

Vroeger was het een taboe om naar therapie of een psycholoog te gaan. Gelukkig lijkt dit anders te worden.

Helaas is het zo dat nu door de corona, de wachttijden om therapie te kunnen krijgen echt de spuigaten uit lijken te lopen. Ik heb gehoord dat er wachttijden zijn van meer dan 2 jaar.

De enige reactie die ik daarop kan geven is “Hoe dan” .

Hoe is het mogelijk dat in een land als Nederland er zoveel geestelijke nood is.

En de vraag die in mijn opkomt is: Wat kan ik hier aan doen?

Kijk eens om je heen, zie jij de ander?

Deze onderstaande tekst vond ik wel heel mooi. Het laat je bewust kijken naar wat je doet met je leven.

Kijk eens om je heen,

Schijn je lichtje voor de ander.

Liefs, Eveline

Val 7 keer en sta 8 keer op.

foto bron: pinterest

Ik kwam dit plaatje op pinterest tegen met de woorden :

HET GAAT ER NIET OM HOE VAAK JE VALT, HET GAAT EROM HOE VAAK JE OPSTAAT.

Ben jij zo lief voor jezelf om zo te denken? Of straf je jezelf af als iet mis gaat? Ik ben een kei in streng zijn tegen mijzelf.

Mijn one word 365 MERCY is dus echt om te leren liever te zijn voor mijzelf.

BEN JIJ LIEF VOOR JEZELF?

Als je lief bent voor jezelf wat doe je dan? Durf je te zeggen nee nu even niet tegen een ander. Durf je alles achter je te laten om even alleen te zijn en eens een soul search te doen?

Wat is nu al zo vaak mis gegaan bij jou? Maar sta je nog steeds op het punt toen dit de eerste keer gebeurde? Of ben je toch stiekem al wat verder dan toen.

Wees niet te streng voor jezelf, wanneer je dat doet zal je zien dat je juist weer in de zelfde valkuil stapt waar je jezelf al zo vaak voor gestraft hebt.

Wees lief voor jezelf, geniet van het leven en praat eens tegen jezelf zoals je tegen een vriendin zou praten die met het zelfde worstelt als jij.

Ik weet zeker dat je dan veel liever bent voor jezelf dan dat je nu bent.

Liefs, Eveline

De bemoediging van…..

Ik mocht een bemoediging schrijven op het blog van krullies schrijfsels. Neem een kijkje en lees meer mooie blogs daar.

Vandaag de bemoediging van Eveline Jansen.

Daar sta je dan psychisch een wrak, zonder baan, midden in een echtscheiding of het blijkt dat een van je kinderen autisme heeft, je beste vriendin overlijd. Ga zo maar door. De lijst is oneindig.

Op het moment schijnt de zon zeg maar niet echt voor je. Een opmerking als ‘Alles keert ten goede’ wordt vaak niet echt aangenomen met veel liefde of geloof in deze woorden. En soms is zwijgen dus maar beter dan spreken. Of zo hoe het ook mooi wordt verwoord: ‘geen parels voor de zwijnen gooien.’

Wees dus soms gewoon stil.

Begrijp mij niet verkeerd ik ben het eens met het feit dat veel dingen te goede kunnen keren die heel naar waren. Ik heb dit in mijn eigen leven ondervonden. Maar helaas ook de mensen die dachten dat ze het snapte en dus maar vonden dat zij iets moesten…

View original post 250 woorden meer

Gewoon dood moe.

Je kent het wel van die dagen dat je niet uit je bed kunt komen. Het voelt alsof je heel de aarde hebt aan gestampt.

Eigenlijk kun je niets en dan komen de stemmetjes:

Je bent nog jong zet een beetje door, je kunt je gezin niet alleen laten je moet door, iedereen voelt zich wel eens moe.

Dat soort stemmetjes maken je kapot. Want draait je gezin niet door als jij eens even goed voor jezelf gaat zorgen? En ja je bent jong, maar je lichaam geeft je iets aan waar je zeker iets mee moet.

Jij bent een droomvrouw of je moe bent of niet. Jouw 100 % is genoeg.

Laat je niets wijs maken van wat anderen zeggen. Tot het moment dat zij het zelfde hebben als jij hebben zij geen recht om een oordeel over je te hebben. En jij hebt niet het recht om jezelf in de grond te schoppen omdat je anders bent dan een ander. Jij bent jij UNIEK.

Chronisch ziek zijn is geen keuze. Je krijgt het of niet. Je moet roeien met de riemen die je hebt en als je 80 wordt mag ik hopen dat je die riemen goed leert te gebruiken. Want doe je dat niet dan ga je het heel zwaar krijgen.

Je bent genoeg, je bent perfect, jouw 100% is genoeg. Herhaal deze zin een paar keer en zet ipv je en jouw, het woord ik neer.

Ik wens je een fijn weekend, wees een beetje lief voor jezelf en voor elkaar.

Liefs, Eveline

Op vakantie, heerlijk toch?!

Mijn man en ik gingen van de week samen een midweek weg. Heerlijk toch op vakantie??

Ik keek er naar uit, had er veel zin in even samen weg. Lekker de honden mee en wandelen en lezen.

Uh dat ging niet helemaal zo helaas. Ik werd vreselijk overprikkeld door a) het huisje, alles was nieuw dit huisje was niet het standaard Landal huisje wat je normaal hebt op een park dat ik niet echt kon, b) de sneeuw deed er nog een schepje boven op. Met als gevolg ik de eerste dagen moest wennen voor ik kon gaan genieten.

Het begint vaak al bij het inpakken en de reis naar de bestemming, veranderingen doen mij vaak geen goed. Mijn brein begint nog erger te malen dan normaal en er gaat van alles door mijn hoofd en dat is niet altijd positief. Nu door de sneeuw redden wij het niet om er om 3 uur te zijn, je moet tegenwoordig aangeven hoelaat je er bent ivm corona en de drukte verspreiding. Mijn stress level begint dan al te rijzen, want he tijd is tijd. Plus deze keer hadden wij een huisje geboekt maar er zijn ook speciale hondenhuisjes. Deze hadden wij bewust niet geboekt omdat daar een trap in het huisje zit en dat is precies wat ik niet wil. Plus je hebt daar alleen een douche, en een reden voor mij om naar een huisje te gaan is het bad. Het bad en de openhaard. Omdat het eerder is gebeurd dat wij opeens een ander huisje kregen, gaf dit voor mij dus een extra lading.

Al met al. Ik was vet overprikkeld om dingen die voor een ander moeilijk te bevatten zijn. Niet raar als je ook bedenkt dat maar 20% van de bevolking HSP heeft. En als je je beseft dat ik 25 prikkels per seconde opneem en jij maar 2. Alles wordt versterkt mijn geur, zicht, geluid, spierspanning, irritatie level, alles. Het licht van de sneeuw voelt als bliksem in mijn ogen en hersens. De emoties van iedereen door de sneeuw gaan door het dak en slepen mij daar in mee. Ik kan niet meer zonder zonnebril naar buiten wanneer de zon schijnt en zeker niet met de sneeuw. De reacties van mensen zijn verschillend, en dat maakt ook niet uit want ik zie of voel ze allemaal.

Dingen als naar een huisje gaan kunnen mij compleet van de leg maken. Hoe leuk ik het ook allemaal vind.

De prikkels van de reis, de nieuwe omgeving het uit mijn ritme zijn kosten mij zoveel energie dat het eigenlijk ipv opbouwend is het voor mij slopend is. En toch de dag voor vertrek geniet ik vaak wel, en haal ik de vorige dagen van het wennen in.

Misschien vraag je je af waarom ga je dan? Ik ben niet alleen, ik heb rekening te houden met anderen mensen om mij heen, plus ik weiger mijn leven in mijn huiskamer door te slijten tot de dag dat ik overlijd.

Ik probeer geen medelijden te wekken met deze blog. Wat ik probeer is als je herkent wat ik hierboven schreef bij jezelf of bij een ander, doe het niet af als extreem emotioneel of raar. Ga ik gesprek.

Maar boven al sluit jezelf niet op. laat je niet afpoeieren met je hebt een vorm van autisme of je bent gewoon wat overspannen misschien.

HSP is nog niet erkend en het kan even duren voor dat gaat gebeuren. Tot die tijd zal ik het moeten doen met een diagnose die eigenlijk niet klopt, maar als ik die niet op laat plakken, zal ik geen hulp krijgen. En zeker geen vergoedingen voor de hulp die ik wel kan krijgen wanneer iemand mij gelooft.

Samen delen maakt sterk, daarom hoop ik wanneer je dit bovenstaande herkend, laat je reactie achter, deel het blog. Want alleen wanneer je van je laat horen kan er iets gebeuren.

Liefs, Eveline

Blauwdruk van geluk. (Recensie)

Ik mocht van Zomer & Keuning uitgeverij het boek:

Blauwdruk van geluk lezen van Petra Kruijt.

Hoewel ik nog nooit van haar had gehoord trok de korte beschrijving van het boek mij enorm aan.

Het verhaal speelt zich af in Nederland. Onder andere in de Jordaan. Dit vind ik super omdat ik daar familie had wonen. De namen zijn heerlijk Nederelands van bijna alle personen wat voor mij geeft dat het herkenbaar en ‘knus’ is.

Hoe er wordt omschreven dat de filmster zich in heeft geleefd in haar rol, zo over de top vind ik leuk. Ik hou van dat soort fantasie.

De onderwerpen scheiding, co ouderschap, alleen staande ouder komen ook aan bod in dit boek.

De uitspraak je bent als dubbeltje geboren je zult nooit een kwartje worden is wat dit boek mij aan liet denken. Het maakt maar weer eens duidelijk dat dit dus niet klopt.

Al met al een leuk, makkelijk te lezen roman. Heerlijk om even bij weg te dromen.

Is dit boek echt mijn style? Niet echt. Maar dat is natuurlijk persoonlijke voorkeur.

Nogmaals leuk boek voor een leuke prijs.

Geniet ervan.

Liefs Eveline

Wie ben ik, wat ben ik?????

“Wie ben ik, wat ben ik”, is een programma dat op tv was, of is. Maar weet jij eigenlijk wel wie je bent?

Wat je bent is niet zo moeilijk waarschijnlijk, om te antwoorden. Er zijn legio dingen die we zijn.

Maar wie we zijn is toch vaak wel heel moeilijk te beantwoorden.

Ik ben…. Het heeft mij jaren gekost voor ik daar op kon antwoorden. Wie ben ik, wat ben ik hoe ben ik. En dan niet volgens wat anderen zeggen, maar wat ik ECHT weet van mij zelf wie ik ben.

WIE BEN JIJ, niet je beroep of partner van. Dat bedoel ik niet.

Ik hoop dat je het een kans geeft om hier eens serieus over na te denken.

Liefs, Eveline

Leven met een masker op.

Het leven is al zwaar genoeg en als je dan ook nog eens moet leven met een masker op zodat jij je kunt aanpassen aan de ander om je heen, wordt het zeker niet makkelijker. Je drukt weg wie je bent, net zo lang tot dat je niet meer kunt.

Je knapt.

En dan…..

Het leven met een masker is uiterst vermoeiend. Je bent steeds aan het peilen wat een ander misschien van je denkt of vind. Zelfs mensen die je niet eens kent kunnen er voor zorgen dat je steeds meer in je schulp kruipt, tot dat de angst en paniek aanvallen je om de oren slaan.

Geloof mij ik spreek uit eigen ervaring.

Soms komt je masker als je al heel jong bent. Dit kan zijn omdat je ouders had die een psychisch probleem hebben, of veel ziek zijn. Door ouders die eigenlijk nog naar zichzelf op zoek waren voor ze jou kregen. Door pesterijen op school, omdat je misschien anders was dan de anderen, of uit een ander gezin kwam dan de anderen.

Het masker gaat klemmen net alsof je een schoen aan hebt die veel te klein is.

En dan knap je.

Gelukkig is er hulp, maar ja. Kun je de hulpverleners vertrouwen? Wie weet keren zij je ook de rug toe, of wie weet wat zij van je vinden, of iets door vertellen.

Graag wil ik je een tip geven. GA ERVOOR ontdek wie je echt bent, zoals je geschapen bent en leef je droom.

MOOI EN UNIEK.

Zet je masker af en wordt wie je bent.

Liefs, Eveline