Wonderen bestaan of toch niet???

Ik geloof in wonderen. Hoe groot of hoe klein ze ook zijn. Ik geloof niet in toeval. Dingen die gebeuren positief of negatief, gebeuren voor een reden.

En hoewel ik of wij de reden misschien niet zien op het moment, geloof ik dat God erbij is en dat Hij ons door Zijn plan met ons heen loods. We hebben een eigen keus gekregen en voor mij is dat misschien nog wel de grootste ‘fout’ die God had kunnen maken. Want ik denk dat ik het allemaal wel weet, en dat ik het allemaal wel zelf kan.

Waar ik heen wil met dit stukje is het volgende.

Na mijn therapie heb ik gebeden wat God wilt dat ik ga doen in mijn leven. Zoals jullie weten heb ik een studie kruidengeneeskunde gedaan en Counseling en ben nu de laatste puntjes op de I aan het zetten van de cursus stress counseling. Ik doe vrijwilligers werk, ze hadden gezegd dat daar mogelijk snel een baan uit zou gaan voortkomen. Maar helaas lijkt dat toch niet te gaan gebeuren.

Dus ik ging op zoek naar iets anders. Wat wil ik dan. Ik heb altijd met mensen gewerkt met een verstandelijke beperking wat ik heel leuk vond, maar een woon en leef groep is voor mij op dit moment echt te zwaar. Ik vind het ook leuker om mensen te mogen begeleiden in hun dagelijks leven, gewoon aan huis. Toen de vacature vrij kwam voor de baan die ik nu heb gekregen was dit een vacature van 32 uur. Dit is het dubbele waar ik God om had gevraagd, maar oke het is wel in de plaats waar ik graag wil werken.

Ik stuurde de sollicitatie weg, ik zie wel wat er gaat gebeuren. Ik dacht het contact persoon te kennen en stuurde haar een app of ik het bij het goede eind had. Nee dat had ik niet. Maar ze appte wel terug dat zij mijn sollicitatie had gezien en of ik die dinsdag kon komen voor een gesprek. Deze app conversatie was 1 dag na dat ik mijn sollicitatie had verstuurd. Dus op dinsdag ging ik voor gesprek. Het gesprek was heel fijn, kreeg uitleg over wat het werk in hield etc. En toen kwam het. 32 uur is erg veel, hoe zou je het vinden als we er 20 of 24 uur van maken was hun vraag. Nou prima dacht ik en ik gaf aan dat ik 16 uur ook prima zou vinden. Ik zou donderdag gebeld worden over het hoe en wat.

Donderdags ging de telefoon en ik kreeg te horen dat ik aangenomen was mits ik akkoord ging met een contract voor 16 uur. Van binnen moest ik echt lachen. God werkt op bijzondere manieren.

Al met al had ik met 5 werkdagen een baan, voor de uren waar ik voor had gebeden, in de plaats waar ik graag wilde en op de manier hoe ik graag wil werken.

Je begrijpt, ik geloof in wonderen. Jij ook?

Blijf dichtbij je Maker.

Veel liefs, Eveline

Van het een komt het ander.

Bron: Google

Een aantal weken leek mijn leven een achtbaan van emoties, positief en negatief. Er gebeurde dingen met mensen om mij heen die ik niet voor mogelijk had gehouden, dat dat kon in Nederland.
Je bent in een vreemd land afhankelijk van de gene die je hier naar toe hebben gehaald, zonder enige houvast. Je wordt door die zelfde mensen op straat gezet, nadat het werk ophoud bij het uitzendbureau. Wat kun je doen???

Terug naar het land waar je vandaan komt, of vecht je door om te kunnen blijven in het land waar je wilt zijn.

Mensen om wie je geeft wijzen je af, vertellen leugens en daar sta je…. Je weet; nu is het echt over.

Aan de andere kant is mijn studie bijna af. Ik hoopte op een baan bij een instelling waar ik graag voor zou willen werken. Nadat die droom uiteenspatte trok ik de stoute schoenen aan en ging verder zoeken bij een ander organisatie naar een baan die ik graag zou willen hebben. Een baan voor 16 uur was mijn gebed. Het enige wat ik online vond was 24 uur of meer. Ik schreef toch en werd uitgenodigd voor een gesprek. Tijdens het gesprek hoorde ik dat de baan voor 32 uur in de advertentie stond, maar dat ze hem eigenlijk liever op wilden splitsen en zo 2 mensen een baan konden aanbieden. Ik moest lachen in mijzelf. Een knipoog van God. Zo zag ik het.

Vanaf het moment dat ik mijn sollicitatie op de bus deed tot het moment dat ik te horen kreeg dat ik was aangenomen zat 5 dagen. In 5 dagen wordt mijn leventje van 12 jaar thuis zijn, straks verandert in 16 uur per week ambulant begeleider zijn. Een baan waar ik altijd van gedroomd heb.

Voor mij is het hele proces van de sollicitatie een wonder. Zo bijzonder.

Een nieuw begin, het zal wennen worden maar ik kijk er naar uit.

Waar kijk jij naar uit in je leven?

De Keuze

Niet over alles heb je een keuze in het leven. Of je ziek wordt of niet heb jij zelf niet in de hand.

Met wie je om gaat in je leven wel. Wanneer je merkt dat iemand je leeg slurpt aan energie of te veel van je vraagt, of je neerbuigend behandeld, kun jij de Keuze maken om te zeggen te hier en niet verder. Dat is niet altijd makkelijk, Maar door leven met dit soort mensen om je heen is dat ook niet.

Dus wat wordt je Keuze?

Kies je voor jezelf, of voor de lieve vrede?

Onderstaand plaatje beeld goed uit wat ik hier bovenstaand probeer uit te leggen.

Het is oké wanneer je voor jezelf kiest, in welk opzicht dan ook. Je mag nee zeggen. De wereld vergaat daar niet van. Juist wanneer jij je grenzen aan gaat geven, zal je zien dat mensen om je heen je anders gaan behandelen.

Soms door je verandering raak je mensen kwijt. Dat kan gebeuren. Helaas hoort dat ook bij het leven.

Het leven is net een trein, er stappen mensen in en uit. En sommige redden het tot het eindstation.

Liefs, Eveline

Was het echt zo erg???

De Corona maatregelen lijken op z’n einde te lopen. Was het echt zo erg dat thuis moest werken, dat je niet naar de bar kon of naar de winkels?

Of de avondklok wat vond je daarvan? Wat was de reden dat je deze zo naar vond?

Is het misschien stiekem zo dat wij al deze regels zo naar vonden omdat we niet konden vluchten van wat wij liever niet onder ogen wilde zien.

Het kan heel moeilijk zijn om onder ogen te komen dat je eigenlijk helemaal niet zo gelukkig bent als dat je dacht omdat vaak van huis kon vluchten naar de sportschool of je kerkkring.

Wees eens eerlijk was het echt zo erg de tijd zonder winkel bezoek of bioscoop?

Wat heb je van jezelf geleerd in deze tijd. Wat heb je onder ogen mogen zien over wat er werkelijk in je gebeurd. Kijk eens goed in jezelf, met alles wat je hebt en doet. Is dit het voor je? Of was misschien het stapje minder hard toch eigenlijk wel fijn?

We gaan terug naar het ‘normaal’ . Maar wat is dat eigenlijk ‘normaal’?

Liefs, Eveline

Val 7 keer en sta 8 keer op.

foto bron: pinterest

Ik kwam dit plaatje op pinterest tegen met de woorden :

HET GAAT ER NIET OM HOE VAAK JE VALT, HET GAAT EROM HOE VAAK JE OPSTAAT.

Ben jij zo lief voor jezelf om zo te denken? Of straf je jezelf af als iet mis gaat? Ik ben een kei in streng zijn tegen mijzelf.

Mijn one word 365 MERCY is dus echt om te leren liever te zijn voor mijzelf.

BEN JIJ LIEF VOOR JEZELF?

Als je lief bent voor jezelf wat doe je dan? Durf je te zeggen nee nu even niet tegen een ander. Durf je alles achter je te laten om even alleen te zijn en eens een soul search te doen?

Wat is nu al zo vaak mis gegaan bij jou? Maar sta je nog steeds op het punt toen dit de eerste keer gebeurde? Of ben je toch stiekem al wat verder dan toen.

Wees niet te streng voor jezelf, wanneer je dat doet zal je zien dat je juist weer in de zelfde valkuil stapt waar je jezelf al zo vaak voor gestraft hebt.

Wees lief voor jezelf, geniet van het leven en praat eens tegen jezelf zoals je tegen een vriendin zou praten die met het zelfde worstelt als jij.

Ik weet zeker dat je dan veel liever bent voor jezelf dan dat je nu bent.

Liefs, Eveline

Gewoon dood moe.

Je kent het wel van die dagen dat je niet uit je bed kunt komen. Het voelt alsof je heel de aarde hebt aan gestampt.

Eigenlijk kun je niets en dan komen de stemmetjes:

Je bent nog jong zet een beetje door, je kunt je gezin niet alleen laten je moet door, iedereen voelt zich wel eens moe.

Dat soort stemmetjes maken je kapot. Want draait je gezin niet door als jij eens even goed voor jezelf gaat zorgen? En ja je bent jong, maar je lichaam geeft je iets aan waar je zeker iets mee moet.

Jij bent een droomvrouw of je moe bent of niet. Jouw 100 % is genoeg.

Laat je niets wijs maken van wat anderen zeggen. Tot het moment dat zij het zelfde hebben als jij hebben zij geen recht om een oordeel over je te hebben. En jij hebt niet het recht om jezelf in de grond te schoppen omdat je anders bent dan een ander. Jij bent jij UNIEK.

Chronisch ziek zijn is geen keuze. Je krijgt het of niet. Je moet roeien met de riemen die je hebt en als je 80 wordt mag ik hopen dat je die riemen goed leert te gebruiken. Want doe je dat niet dan ga je het heel zwaar krijgen.

Je bent genoeg, je bent perfect, jouw 100% is genoeg. Herhaal deze zin een paar keer en zet ipv je en jouw, het woord ik neer.

Ik wens je een fijn weekend, wees een beetje lief voor jezelf en voor elkaar.

Liefs, Eveline

Wie ben ik, wat ben ik?????

“Wie ben ik, wat ben ik”, is een programma dat op tv was, of is. Maar weet jij eigenlijk wel wie je bent?

Wat je bent is niet zo moeilijk waarschijnlijk, om te antwoorden. Er zijn legio dingen die we zijn.

Maar wie we zijn is toch vaak wel heel moeilijk te beantwoorden.

Ik ben…. Het heeft mij jaren gekost voor ik daar op kon antwoorden. Wie ben ik, wat ben ik hoe ben ik. En dan niet volgens wat anderen zeggen, maar wat ik ECHT weet van mij zelf wie ik ben.

WIE BEN JIJ, niet je beroep of partner van. Dat bedoel ik niet.

Ik hoop dat je het een kans geeft om hier eens serieus over na te denken.

Liefs, Eveline

Leven met een masker op.

Het leven is al zwaar genoeg en als je dan ook nog eens moet leven met een masker op zodat jij je kunt aanpassen aan de ander om je heen, wordt het zeker niet makkelijker. Je drukt weg wie je bent, net zo lang tot dat je niet meer kunt.

Je knapt.

En dan…..

Het leven met een masker is uiterst vermoeiend. Je bent steeds aan het peilen wat een ander misschien van je denkt of vind. Zelfs mensen die je niet eens kent kunnen er voor zorgen dat je steeds meer in je schulp kruipt, tot dat de angst en paniek aanvallen je om de oren slaan.

Geloof mij ik spreek uit eigen ervaring.

Soms komt je masker als je al heel jong bent. Dit kan zijn omdat je ouders had die een psychisch probleem hebben, of veel ziek zijn. Door ouders die eigenlijk nog naar zichzelf op zoek waren voor ze jou kregen. Door pesterijen op school, omdat je misschien anders was dan de anderen, of uit een ander gezin kwam dan de anderen.

Het masker gaat klemmen net alsof je een schoen aan hebt die veel te klein is.

En dan knap je.

Gelukkig is er hulp, maar ja. Kun je de hulpverleners vertrouwen? Wie weet keren zij je ook de rug toe, of wie weet wat zij van je vinden, of iets door vertellen.

Graag wil ik je een tip geven. GA ERVOOR ontdek wie je echt bent, zoals je geschapen bent en leef je droom.

MOOI EN UNIEK.

Zet je masker af en wordt wie je bent.

Liefs, Eveline

Je hoeft het niet alleen te doen.

Wat een tijd leven we in. Veel discussies over wel of niet vaccineren. Hoe je corona wel of niet onder de duim kunt krijgen. En nu straks moeten artsen en verpleegkundige gaan kiezen wie mag blijven leven of misschien toch niet. Hoe doe je zo iets???

Goede vraag, hoe doe je dat hoe kun je die keuze maken.

Veel mensen komen in depressies terecht door het hele corona verhaal. Mensen worden eenzaam.

Niet zo raar als je bedenkt dat wij niet gemaakt zijn om zonder contact met andere mensen te leven. Wij zijn gemaakt om samen te delen, te huilen te lachen, even een knuffel.

En juist daarom is het NU zo belangrijk dat je weet dat je het niet alleen hoeft te doen en dat je kunt delen met een ander waar je nu tegen aanloopt.

Je bent echt niet de enige die wellicht een andere mening heeft over het hele corona verhaal. Je bent vast niet de enige die zich eenzaam voelt. Je bent ook vast niet de enige die depressief wordt van deze dingen die gebeuren.

Praat er over. JE HOEFT HET NIET ALLEEN TE DOEN.

Liefs, Eveline

Adem in adem uit.

Adem in, adem uit. Zo moeilijk is dat toch niet zal je misschien denken. Ik kan je vertellen dat echt heel veel mensen niet goed ademen. Wat inhoud dat je lichaam constant in de stress modus staat. Ik hoef je niet uit te leggen dat dat niet goed voor je is. Zowel psychisch als lichamelijk kost dit veel voor je. Met als gevolg dat je immuunsysteem ook zwak wordt en je dus meer kans loopt om ziek te worden. .

Let dus goed op je ademhaling, je zult merken wanneer je bewust adem haalt je echt meer zult ontspannen.

Maar nu dit. Weet je dat iemand met HSP last kan hebben van hoe jij ademt. Dat klinkt heel raar ik weet het maar ik zal het proberen uit te leggen.

Wanneer ik met HSP met je praat en jij veel stress in je lichaam hebt, neem ik dat onbewust over en ga ook ik verkeerd ademen. Het is heel naar soms wanneer ik de stress van de ander voel, omdat ik er simpel weg niets mee kan. Als je bedenkt dat maar 20 % van de bevolking HSP heeft dan kan ik mij voorstellen dat je met deze informatie veel kunt.

Maar bedenk dus wanneer je stress voelt, dat je eens bewust naar je ademhaling gaat kijken.

Ontspan en wordt gezond zowel lichamelijk en psychisch.

Liefs, Eveline