Sinds 15 juni ben ik de gelukkige eigenaar van een nieuwe knie. Ik zeg dit zo maar zo gelukkig voel ik mij niet hoor sinds die dag. Ik kan je vertellen dat het niet niets is om een nieuwe knie te krijgen. Ik zit onder de medicatie en nog heb ik pijn. Op de een of andere manier ben ik bang voor pijn. Ik houd niet van naalden en nu mag ik mijzelf iedere avond een prik geven tegen trombose. HOERA!!! NOT.

Maar goed na 13 jaar pijn en zo ontzettend beperkt worden door een knie was deze volgende stap echt nodig. Ik ga voor herstel en straks voor minder pijn en meer bewegingsvrijheid. De rit er naar toe is wat minder soepel dan ik had gedacht. Na 2 weken met ‘nietjes’ zoals ik dat noem, mochten die er eindelijk uit. Een stap vooruit dacht ik. Uh ff niet wat een stukje van de wond was open gegaan. Met zenuwpijn als gevolg. Dus weer terug naar zitten, ontlasten en wachten tot alles dicht gaat.

Voor ik geopereerd wat had ik plannen als ik dan toch thuis moet blijven ga ik boeken lezen, films kijken, bijbel studies doen en ga zo maar door. Ik kan je vertellen nog niets is gebeurd. Door de medicatie kan ik niet lang lezen. Door de pijn weet ik niet echt meer hoe ik moet zitten, staan, lopen of liggen. Kortom het valt allemaal een beetje tegen.

En toch, ik heb tijd de hele dag. Ik lees meer in mijn Bijbels dan ooit te voren. Dit kan gelukkig iedere keer een tekst.
Je hoort wel eens dat God je stop zet zodat je weer bij Hem kan komen. Dit is hoe ik deze tijd zie. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren in deze tijd en de tijd erna. Wie weet wat voor moois er uit voort vloeit.

Hoe ga jij om tegenslag? Kun jij positief blijven of laat je je hoofd hangen?

Ik ga uit van een mooie nieuwe start, met een nieuwe knie.

Liefs, Eveline