Het valt wel mee, het zit tussen je oren. Er is niets mis met je lichaam….. Nou ja zeg de ene dag loop je met een kruk en de volgende dag niet, wat heb jij nu dan???
Iedereen is wel eens moe daar moet je je overheen zetten. Een pil nemen en je pijn zal wel over zijn….
Veel van dit soort dingen hoor ik geregeld. Maar het valt niet mee om 24/7 pijn te hebben die je misselijk maakt. Die je het gevoel geven dat je op speldenkussens loopt. In of met een lijf te moeten leven die je uitput en hoeveel je ook slaapt het is nooit genoeg..
Nee je ziet niet aan mij dat ik chronisch ziek ben en nee, ik kan niet werken. Maar als je eens wist hoe graag ik dat zou willen.
Ja, ik kan een blog typen, maar niet schrijven. Ja, ik kan een boek lezen maar alleen wanneer ik een goede dag heb. Ja, ik kan knutselen en dingen maken maar alleen wanneer mijn handen niet krom staan van de pijn. Ja, ik kan wandelen maar soms kan ik niet eens van de bank naar mijn eettafel lopen. Dan zie je mij niet. Soms heb ik dagen dat ik niet eens een trap op kan lopen, ik kruip letterlijk naar boven om mijn was te kunnen doen. Stofzuigen moet soms zittend en soms gaat het fluitend.
Ik kan geen begrip verwachten van iemand die geen idee heeft van wat ik heb, logisch want je ziet niets aan mijn buitenkant.
Ik hoop dat dit plaatje duidelijk maakt hoe mijn lichaam voelt wanneer jij het niet ziet.
Oordeel niet te snel bij iets wat je niet ziet.
Overspannen, oververmoeid, een burnout, zelfs zelfmoord kunnen de gevolgen zijn van een ziekte die jij niet ziet, maar die ik wel heb.
En de naam is……. Fibromyalgie.
En het ziet er ongeveer zo uit:

Wordt vervolgd.
Tot die tijd, Blijf dichtbij je Maker.
Wat leuk dat je het bericht deelt.
Vind-ik-leuk Aan het laden...